Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy jest powszechnie występującym, często groźnym dla życia schorzeniem. Cierpi na nią 5-10% ludzi; chorują zarówno mężczyźni, jak i kobiety, może występować w każdym wieku.

Wrzód trawienny jest ubytkiem w ścianie żołądka lub dwunastnicy, spowodowanym żrącym działaniem soku żołądkowego.

Sok żołądkowy produkowany jest w żołądku i jest ważnym czynnikiem prawidłowego trawienia pokarmów. U zdrowych osób jego żrące działanie na sam żołądek jest hamowane przez wiele różnych mechanizmów ochronnych, zabezpieczających przed samostrawieniem. Zbyt duże wydzielanie soku żołądkowego może jednak przełamać działanie tych mechanizmów i zaczyna on trawić sam narząd, wywołując wrzód.

Wiele różnych czynników może nasilać wydzielanie w żołądku. Należą do nich: długotrwały stres, alkohol w stężeniu ponad 20%, palenie papierosów, duże ilości kawy. Najważniejszym elementem jest jednak bakteria Helicobacter pylorii, która najsilniej wzmaga wydzielanie soku żołądkowego.

Inne czynniki, takie jak zażywanie dużych ilości kwasu acetylosalicylowego, czy ibuprofenu oraz nieregularne posiłki wprawdzie nie wzmagają wydzielania żołądkowego, ale osłabiają działanie mechanizmów zabezpieczających żołądek i dwunastnicę.

Typowymi objawami choroby wrzodowej są: bóle górnej części brzucha występujące od jednej do trzech godzin po posiłku, nudności i wymioty. Objawy typowo nasilają się po spożyciu pewnych pokarmów, a także w okresie wiosny i jesieni.

Leczenie wrzodów to przede wszystkim regularne posiłki i unikanie potraw drażniących żołądek: ostrych, kwaśnych, alkoholu. Należy również oczywiście zaprzestać palenia i uważać z kawą. Odpowiednie leki pomagają w obniżeniu wydzielania soku żołądkowego. Zakażenie Helicobacter pylorii wymaga leczenia antybiotykiem.

Więc jeśli niedawno zaczęły nas dręczyć bóle brzucha, warto zgłosić się do lekarza, zwłaszcza, że nieleczone wrzody są groźne dla życia.

Magister biologii, technik farmacji Joanna Zaryczny

Literatura:

Praca zbiorowa pod red. Andrzeja Szczeklika  2005 ;,,Choroby wewnętrzne" tom I Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków s. 779-785.